Pentagon Boeing ve Lockheed'e 1,9 Milyar Dolarlık Sözleşme Verdi

Pentagon, 14 Eylül'de iki büyük savunma yüklenicisine toplam 1,9 milyar dolara yakın sözleşme duyurdu. Bu hamle, ABD savunma bütçesinin hem insansız sistemlere hem de uzun menzilli taktik silahlara düzenli fon sağlamaya devam ettiğini gösteriyor. Boeing'in uzun süredir ertelenen MQ-25A Stingray'i nihayet üretim aşamasına geçerken, Lockheed Martin aynı gün üç ayrı sözleşmeyle daha büyük bir kazanım elde etti.

Boeing'in MQ-25A Üretim Sözleşmesi

Yıllarca süren gecikmeler, maliyet aşımları ve teknik sorunların ardından Boeing'in MQ-25A Stingray'i en önemli kilometre taşına ulaştı: düşük oranlı ilk üretim sözleşmesi. ABD Donanması, Boeing'e 562 milyon dolar değerinde sabit fiyatlı teşvik sözleşmesi vererek ilk üç üretim Stingray'in imalatına başlanmasını sağladı. Bu anlaşma, platformu geliştirme aşamasından gerçek bir üretim programına taşıyor.

İlgili: Pentagon kuantum bilişime 350 milyon dolar ayırdı: Amaç ABD öncülüğü

Sözleşme kapsamında Düşük Oranlı İlk Üretim Lot 1'e ait üç uçak ve Lot 2 için üç uçağın uzun vadeli parçalarını satın alacak avans fonları bulunuyor. İlk partiden teslimatların 2029 yılına kadar gerçekleşmesi beklenmiyor.

Lockheed Martin'in 1,3 Milyar Dolarlık Kazanımı

Boeing MQ-25A'yı üretime sokarak manşetlere çıkarken, Lockheed Martin aynı sözleşme takviminden önemli ölçüde daha büyük bir getiri elde etti. Savunma Bakanlığı, Lockheed'e toplam değeri 1,3 milyar doları aşan üç farklı sözleşme verdi. Bu sözleşmeler tek bir amiral gemisi uçağını desteklemek yerine, Pentagon'un uzun menzilli stand-off silahları ve mobil hassas topçu sistemleri envanterini yenileme ve güçlendirme ihtiyacını yansıtıyor.

İki Dev Arasındaki İşbirliği

İlginç bir şekilde, Boeing Stingray programını tamamen tek başına yürütmüyor. Lockheed Martin, Stingray filosunun uçak gemisi ve kıyı konumlarından insanlı uçaklarla birlikte operasyonlarında kullanılan komuta ve kontrol altyapısını sağlayan İnsansız Uçak Gemisi Havacılık Misyon Kontrol Sistemi'nin ana yüklenicisi konumunda. Bu iş bölümü, modern savunma sistemlerinde hava aracı ve yazılım kontrol katmanının giderek daha fazla bağımsız ana yükleniciler tarafından sağlandığı daha geniş bir eğilimi ortaya koyuyor.

Yatırımcılar İçin Farklı Risk Profilleri

Son dosyalama verileri, hem Boeing hem de Lockheed Martin'de hedge fon sahipliğinde önemli bir düşüş olduğunu gösteriyor. Boeing'in hedge fon hisseleri ilk çeyrekte 99'dan ikinci çeyrekte 90'a, Lockheed Martin'in ise 83'ten 75'e geriledi. Bu, akıllı paranın iki savunma devine yönelik maruziyetini kademeli olarak azalttığına işaret ediyor.

İki sözleşme, savunma sektöründe temelde farklı iki iş modelini karşılaştırıyor. Boeing'in sözleşmesi, uzun vadeli bir platform tekeline giriş bileti niteliğinde. MQ-25A'nın uçak gemisi entegrasyonu tamamlandığında, Boeing onlarca yıl sürecek üretim ve filo iyileştirmelerini güvence altına alabilir. Program kaydında 67 operasyonel uçak öngörülüyor. Ancak sabit fiyatlı çerçevede teslimatların 2029'a ertelenmesi, tedarik zincirinde yaşanacak her ek sürtünmenin kâr marjlarını önemli ölçüde azaltacağı anlamına geliyor.

Lockheed Martin ise yüksek hızlı mühimmat hacminde güçlü bir konuma sahip. Şirketin yüksek talep gören hassas vuruş ve füze sistemlerinin başlıca tedarikçisi olması, PrSM gibi sistemlerin erken operasyonel kabiliyete ulaşmasıyla düşük geliştirme riskinde hızlı gelir üretimi sağlıyor. Lockheed için ana risk, roket motorları ve güdüm sistemleri tedarik zincirlerinin büyük envanter gereksinimleri altında çökmesi durumunda üretim kısıtları olarak öne çıkıyor.

Yatırımcılar açısından bu iki sözleşme oldukça farklı risk-ödül profilleri sunuyor. Lockheed, yüksek talep gören mühimmat ikmali ve acil taktik gereksinimlerle yakından ilişkili, tutarlı nakit üreten bir profil sağlıyor. Boeing ise daha değişken bir stratejik dönüşüm sinyali veriyor; bu ödül, MQ-25A'nın test programından üretim programına geçtiği noktayı temsil ediyor.